آندرومدا از نگاه هرشل

این نمای فروسرخ از رصدخانهی فضایی هرشل، نزدیکترین کهکشان مارپیچی بزرگ به کهکشان راه شیری، یعنی کهکشان آندرومدا را مورد بررسی قراردادهاست. ستارهشناسان این جزیره کائنات مشهور را، که 2/5 میلیون سال نوری از ما فاصله دارد، با نام M31 نیز میشناسند. آندرومدا 200 هزار سال نوری وسعت دارد، که بیش از دو برابر اندازهی راه شیری است. دادههای این تصویر که با رنگ مجازی نشاندادهشدهاند، خطوطی از غبار سرد و ابرهایی را آشکار میکند که در نور فروسرخ همچنان میدرخشند اما در طولموجهای مرئی تیره و تار هستند. هالههای سرخرنگ نزدیک حاشیهی کهکشان نشان دهنده درخشش غبارها است که با نور ستارهها، چند ده درجهای بالای صفر مطلق، گرم شدهاند. نورهای آبی رنگ مربوط به غبارهای داغتر است که با نور ستارههایی در مرکز شلوغتر کهکشان گرم شدهاند. غبار که ردی از گاز مولکولی منابع حیرتآور مواد اولیهی آندرومدا را نشان میدهد که برای شکلگیری ستارههای جدید در آینده به کار خواهدرفت.
فوران پلاسما از کهکشان رادیویی (هرکول آ)

علت انتشار چنین فورانهای خارقالعادهای از این کهکشان چیست؟ هیچ کس به طور قطع نمیداند، اما به احتمال زیاد به سیاهچالهی عظیم و پرجرم مرکز آن مربوط است. کهکشان واقع در مرکز تصویر، معروف به هرکول آ، در نور مرئی یک کهکشان بیضوی نسبتاً معمولی به نظر می رسد. اما هنگامی که تصویر آن در امواج رادیویی ثبت شده است، فورانهای فوق العاده عظیمی از پلاسما با طول بیش از یک میلیون سال نوری ظاهر شدهاند. کهکشان مرکز این عکس به نام 3C 348 نیز شناخته شده است. تحلیل جزئیات نشان داده که این کهکشان در واقع بیش از 1000 بار عظیمتر و پرجرمتر از کهکشان راه شیری ما است و سیاهچالهی مرکزی آن نیز نزدیک به 1000 بار پرجرمتر از سیاهچالهی مرکز کهکشان راه شیری ما است. تصویر بالا توسط تلسکوپ فضایی هابل، در حال گردش به دور زمین ، در نور مرئی گرفته شده است و سپس با تصویر رادیویی که بهتازگی مجموعهی بسیار بزرگ (VLA) تلسکوپهای رادیویی در نیومکزیکو آمریکا گرفتهاند ترکیب شده است. پدیدهی فیزیکی که این فورانها را ایجاد کرده است و همچنین منبع انرژی احتمالی که باعث میشود مواد با چرخش درون سیاه چالهی مرکزی سقوط کنند همچنان به عنوان موضوع تحقیقات باقی مانده است.
آسمان دور این نقطه میچرخد...
بابک امینتفرشی، عکاس و مروج علم برجسته ایرانی در سفر به شیلی، نمایی جالب از آنتنهای رادیویی آلما را در زیر آسمان نیمکره جنوبی ثبت کرده است. نقطهای که ستارگان به دورش چرخیده اند، قطب جنوب سماوی است
قطب جنوب سماوی، نقطهای است که از امتداد محور دوران وضعی زمین (در قطب جنوب زمین) بر کره آسمان پدید میآید. در نیمکره جنوبی آسمان، ستاره پرنوری در نزدیکی قطب جنوب سماوی وجود ندارد و به همین دلیل بر خلاف آسمان شمالی زمین که ستاره قطبی جهت شمال را نشان میدهد، آسمان جنوبی از چنین نشانهای محروم است.
برای مشاهده عکس در ابعاد بزرگ، اینجا را کلیک کنید.

کهکشان مارپیچی بزرگ NGC 4945 در نزدیکی مرکز این تصویر کیهانی از کهکشان، از لبه دیده میشود. در حقیقت، NGC 4945 تقریبا هماندازه کهکشان راه شیری خودمان است. صفحه غبارآلود کهکشان، خوشههای ستارهای آبی جوان و مناطق صورتی رنگ شکلگیری ستارهها در این تصویر تلسکوپی رنگارنگ و دقیق بهطور برجسته دیده میشوند. کهکشان NGC 4945 در فاصله حدود 13 میلیون سال نوری و در سمت صورت فلکی گسترده جنوبی قنطورس واقعشدهاست. فاصله این کهکشان تنها حدود شش برابر از نزدیکترین کهکشان مارپیچی بزرگ به کهکشان راه شیری یعنی آندرومدا، دورتر میباشد. اگر چه منطقه مرکزی کهکشان تا حد زیادی از دید تلسکوپهای نورمرئی پنهان میماند، اما رصدهای پرتو X و فروسرخ انتشار قابل توجهی با انرژی بالا و شکلگیری ستارهها را در هسته NGC 4945 نشان می دهد. هسته پنهان اما فعال این کهکشان که به احتمال زیاد میزبان یک سیاهچاله مرکزی پرجرم است، این جزیره کائنات بسیار زیبا را واجد شرایط قرارگرفتن در گروه کهکشانهای سیفرت کردهاست.

ما هم در این دنیا سهمی دار یم.وبلاگ میوان(مهمان)